Marcin Orlicki jest absolwentem studiów prawniczych na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz studiów w zakresie zarządzania i marketingu, ukończonych na tym samym wydziale. W 1996 roku uzyskał tytuł LL.M. (Magister Legum), po ukończeniu uzupełniających studiów z zakresu prawa na Uniwersytecie Poczdamskim (Universität Potsdam).

Od 1996 roku pracuje naukowo w Katedrze Prawa Cywilnego, Handlowego i Ubezpieczeniowego na Wydziale Prawa i Administracji UAM. W roku 2001 uzyskał stopień doktora nauk prawnych na podstawie rozprawy pt. „Umowa ubezpieczenia”, napisanej pod kierunkiem prof. Janiny Panowicz-Lipskiej. W roku 2012 uzyskał, na podstawie dorobku naukowego i rozprawy „Ubezpieczenia obowiązkowe”, stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych. Od 2014 roku jest zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego UAM.

Ukończył aplikację sędziowską i zdał egzamin sędziowski w Sądzie Apelacyjnym w Poznaniu. Ukończył również aplikację radcowską i zdał egzamin radcowski w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w Poznaniu. Od 2001 roku wykonuje zawód radcy prawnego we własnej kancelarii, specjalizującej się w sprawach ubezpieczeniowych i odszkodowawczych.

W latach 2005–2006 był radcą Przewodniczącego Komisji Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych. Na przestrzeni lat 2004–2011 uczestniczył w pracach legislacyjnych dotyczących zmian w polskim prawie ubezpieczeniowym: był członkiem zespołu problemowego Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Cywilnego przy Ministrze Sprawiedliwości, odpowiedzialnego za przygotowanie fundamentalnej reformy regulacji umowy ubezpieczenia w kodeksie cywilnym, a także uczestniczył w pracach sejmowej Komisji Finansów Publicznych, dotyczących zmian w ustawie o ubezpieczeniach obowiązkowych, UFG i PBUK.

Jest członkiem kolegium redakcyjnego „Prawa Asekuracyjnego” oraz „Fiat Justisia Jurnal Ilmu Hukum” (Indonezja).

Od roku 2017 jest członkiem Rad Nadzorczych spółek grupy GENERALI w Polsce.

1. Zakłady ubezpieczeń jako bezpośredni i pośrednicy ubezpieczeniowi jako pośredni adresaci rekomendacji.

2. Ustalanie zasad współpracy zakładów ubezpieczeń z brokerami.

3. Regulacje wewnętrzne zakładu ubezpieczeń w zakresie współpracy z brokerami.

4. Kwestia jawności i sposobu upublicznienia regulacji wewnętrznych dotyczących współpracy z brokerami.

5. Kwestia merytorycznej prawidłowości przyjętych regulacji wewnętrznych zakładu ubezpieczeń dotyczących współpracy z brokerami.

6. Kwestia możliwości narzucenia brokerowi zasad współpracy określonych przez zakład ubezpieczeń (czy źródłem ich obowiązywania jest decyzja zakładu ubezpieczeń, czy zgoda brokera?).

7. Kwestia konieczności stosowania równych zasad współpracy z wszystkimi brokerami.

8. Kwestia konieczności stosowania równych zasad współpracy w odniesieniu do wszystkich produktów ubezpieczeniowych zakładu ubezpieczeń.

9. Kwestia możliwości dokonywania przez zakład ubezpieczeń i brokera indywidualnych uzgodnień dotyczących zasad współpracy – odbiegających od ogólnych regulacji wewnętrznych przyjętych w zakładzie ubezpieczeń.

10. Zasady weryfikacji, czy podmiot bądź osoba kontaktująca się z zakładem ubezpieczeń, celem wykonania czynności brokerskich, jest wpisana w rejestrze brokerów odpowiednio jako broker lub OFWCB.

11. Zasady podejmowania współpracy z brokerami w sytuacji równoczesnego umocowania przez klienta więcej niż jednego brokera do wykonania czynności brokerskich w takim samym lub częściowo pokrywającym się zakresie, w tym do zawarcia tej samej umowy ubezpieczenia.

12. Zasady podejmowania współpracy z brokerami w sytuacji zmiany brokera przez klienta w trakcie negocjacji dotyczącej zawarcia umowy ubezpieczenia.

13. Zasady podejmowania współpracy z brokerami w sytuacji zmiany brokera przez klienta po zawarciu umowy ubezpieczenia, ale w trakcie jej wykonywania.

14. Zasady udzielania odpowiedzi na zapytania brokerskie.

15. Zasady ustalania i wypłaty wynagrodzenia brokerom.

16. Współpraca wyłącznie z brokerami posiadającymi pełnomocnictwo udzielone przez klienta i w zakresie tego umocowania.

17. Zasady wynagradzania brokerów przez zakład ubezpieczeń, które nie naruszają ich niezależności od zakładu ubezpieczeń oraz obowiązku działania przez brokerów zgodnie z najlepiej pojętym interesem klientów.

18. Zakaz organizowania konkursów sprzedażowych dla brokerów oraz OFWCB i stosowania innych tego rodzaju zachęt.

19. Dokumentowanie współpracy zakładu ubezpieczeń z brokerami.

20. Zasady przechowywania dokumentacji dotyczącej współpracy z brokerami.

1. Projektowanie procesu analizy potrzeb klienta.

2. Rodzaj produktu a treść APK.

3. Charakterystyka zawieranej umowy ubezpieczenia a treść APK.

4. Ustalenie zakresu informacji niezbędnych do określenia wymagań i potrzeb klienta.

5. Określenie źródeł informacji w APK.

6. Pytania w APK a kluczowe wyłączenia i ograniczenia odpowiedzialności przewidziane w ramach danego produktu.

7. APK tworzona przez ubezpieczyciela a kanał dystrybucji, sposób dotarcia do klienta oraz sposób pozyskiwania informacji na potrzeby APK.

8. Przeprowadzenie APK w sposób zrozumiały dla klienta.

9. Warunki do podjęcia świadomej decyzji przez klienta.

10. Ustalenie, jakie są wymagania i potrzeby klienta dotyczące ochrony ubezpieczeniowej, w szczególności na wypadek jakich okoliczności i w jakim okresie klient chciałby zostać objęty ochroną ubezpieczeniową.

11. Problem sumy ubezpieczenia lub suma gwarancyjnej jako elementu APK.

12. Ustalenie cech lub sytuacji klienta, w celu oceny czy wyłączenia lub ograniczenia odpowiedzialności nie stoją w sprzeczności z wymaganiami i potrzebami klienta.

13. Zaproponowanie umowy ubezpieczenia odpowiadającej wymaganiom i potrzebom klienta, z jednoczesnym uwzględnieniem akceptowalnej dla klienta wartości składki ubezpieczeniowej.

14. Informacji od klienta uzyskiwane w procedurze APK oraz uzyskane w przeszłości.

15. Informacje pozyskane z innych źródeł.

16. Możliwość weryfikacji przez klienta informacji uzyskanych w przeszłości oraz z innych źródeł.

17. Odmowa udzielenia informacji, o które zakład ubezpieczeń zapytuje na potrzeby przeprowadzenia APK.

18. Informacja o konsekwencjach nieudzielenia informacji.

19. APK w przypadku postępowań przetargowych, w których wymagania i potrzeby klienta w zakresie ochrony ubezpieczeniowej zostały zdefiniowane w warunkach przetargu.

20. Informacje przekazane przez klienta z własnej inicjatywy a informacje uzupełniające.

21. Dokumentowanie APK w zakresie zapewniającym utrwalenie informacji uzyskanych od klienta lub z innych źródeł, oraz wykazanie, że zaproponowana umowa ubezpieczenia jest zgodna z wymaganiami i potrzebami klienta.

22. Sposób dokumentowania APK uwzględniający specyfikę danego kanału dystrybucji i formę kontaktu z klientem.

23. Przechowanie dokumentacji APK.

24. APK w przypadku umowy ubezpieczenia zawieranej na cudzy rachunek.

25. APK w przypadku umów ubezpieczenia grupowego.

26. APK przed zawarciem umowy ubezpieczenia indywidualnie kontynuowanej przez osobę, która korzystała z ochrony ubezpieczeniowej w ramach umowy ubezpieczenia grupowego.

27. APK w przypadku odnowienia / automatycznej kontynuacji umowy ubezpieczenia na kolejny okres, która stanowi zawarcie umowy ubezpieczenia.

28. Odpowiedzialność cywilna za szkody wynikłe z nieprzeprowadzenia lub niewłaściwego przeprowadzenia APK.